नाैरङ्गी फुली (१०२लघुकथा)

 २७.
पाल्तु
गरिब छिमेकीको घरमा मुखिया आउँछ । कुकुर भुक्न थाल्छ ।
कुकुर भुकेको देखेर गरिब छिमेकी खुसि हुन्छ । कुकुरले घरको रखवारी गर्न थालेछ ।
“अचम्भ ! मेरै घरमा जन्मेको मेरै जुठो भात खाएर हुर्केको कुकुर सधै मलाई देख्दा पुच्छर हल्लाउदै लुट्पुटिने छाउरो, आज मलाई नै भुक्दै छ ।”
रिसाएका मुखियाले कस्सेर एक लात्ती बजारे । कुकुर कुइकुई गर्दै पर पछारियो ।
“यो कुकुर नपाल, म अर्को कुकुर दिउँला ।” रिसाएका मुखियाले भने ।
बिचरा गरिबको के हैसियत ! भने— “हुन्छ ।”
कुकुरले के बुझ्यो कुन्नि, त्यो त मुखियाको नजिक आएर फेरी खुट्टामा लुट्पुटिदै तलुवा चाट्न थाल्छ ।
आखिर पाल्तु पाल्तु नै हुन्छ ।
२०७२ असोज ७,
 ब्लाष्ट टाइम्स  दैनिक पत्रिका, वर्ष २५, अङ्क १०  ( २०७६ असोज ११ गते शनिबार )


२८.
पशु र फूल

फूल ढकमक्क फुलिरहेको थियो । हेर्नेहरूभन्दा फूल फुलाउने म मक्ख पर्थे । हुन पनि जतनसाथ धेरै स्याहारेर फुलाएको थिएँ ।
लकडाउन । को पो आउछ र ? नेपाल भारतको सिमानाजस्तो बारबेर ।
हिजोे बिहानै देख्छु फूलको बोटहरू आँधि आँधि छैनन् । बोटै नभएपछि फूल हुने कुरै भएन । के भयो ? पत्तै पाइनँ ।
आज बिहान त फेदैसम्म छैन । मान्छेले काटेर लगे कि ! लकडाउन । कतै जाने हिड्ने कुरा भएन । गुरूरू कुदेर बाखी र पाठापाठीहरू उजाड फूलबारीमा आउँछन ।
अहिले पो पत्ता लाग्यो फोहोरी राजनैतिक छिमेकी नेताको करामात । बाख्रा खुल्ला छोडिदेउ । आफै पेट भर्छ । घाँस हाल्नै परेन ।
पशुलाई फूलको सौन्दर्यको के माने ? के मतलव ? फूल पात डाँठ चपाएर खायो, अघायो । पशु पशु भइहाल्यो । मालिक हैकमवादि, फोहारी राजनीतिज्ञ !
के फरियाद गर्नु ? प्रमाण माग्छन् । भिडिओ नै खिचेकोे देखाए पनि नक्कली भन्ने निश्चित छ ।
फोहोरी राजनीतिले तानासाह र सन्कि जन्माउछ । मान्छेलाइ मान्छे मान्दैन । मान्छे मरून् मतलव हुँदैन । तानासाह र सन्किहरू मान्छे बचाउने कार्यमा सरिक हुँदैनन् ।
पवित्र कञ्चन असल राजनीति नभएसम्म फोहोरी राजनीतिकै हालीमुहाली...
फोहोरी राजनीति ! यो कोरोना कहरको समय !!
सर्वसाधारणा आममान्छे र सरकारको सम्बन्ध ... बाख्रा याने पशु र फूलको सम्बन्ध !!!
२०७७ वैशाख १३, धरान
२९.
भोट र कटुस
जाडो याममा घाम ताप्नु, त्यसमाथि कटुस खाँदै कुरा गर्नु आनन्ददायी हुन्छ नै ।
‘उप निर्वाचनमा भोट कस्लाई दिने ?’
‘सबैभन्दा फटाहालाई दिने नि । किन झुक्किनु . सधैं सबैभन्दा फटाहालाई दिई राखेकै छौं ।’
‘फटाहा कसरी चिन्ने ?’ 
‘यी कटुसमध्ये एउटा छान्नुहोस् ।’
उनले ठूलो र हेर्दा राम्रो देखिने एउटा कटुस छानेर हातमा लिए ।
मैले भनेँ— ‘यस्तो व्यवस्थामा राम्रो इमानदार मान्छेले दलहरूको टिकट नै पाउदैन । बेइमानी गरेर कमाएको पैसाले टिकट किन्नु पछर्, चुनाव खर्च बेहोर्न कालो धन हुनुपर्छ । र यस्तो व्यवस्थामा चुनाव जित्न नसक्ने स्वतन्त्र इमानदारको केही अर्थ हुँदैन ।’
‘म त सधैं राष्ट्रवादी र इमानदार उम्मेदवारलाई भोट दिने गर्छु । विगत चुनावमा पनि मैले भोट दिएको मान्छे प्रधान.... भएका छन् ।’ —उनी भन्छन् ।
उनी कटुस टोकेर फुटाउछन् । मुखै चेब्राएर थुक्दै भन्छन्— ‘छ्या मैले भोट दिएर जिताएको प्रधान... जस्तै किराले खाएको तीतो कटुस... ’
थुक्दै भन्छन्— ‘राष्ट्रवादिको मुकुण्डो भिरेका राष्ट्रघाती प्रधान... थुक्क ! कालापानी, लिपुलेक र लिम्पियाधुराले प्रमुख र प्रधान...हरूको धोती खुस्काएपछि देखियो...
थुक्क ! राष्ट्रघाती प्रधान... प्रमुखहरू !!!’
२०७६।८।८, धरान
३०.
अजम्बरी माया
त्यो पुरानो पोखरीले सिम्मालाई अतितमा पु¥याउछ ।
अतित ! दुःखद अतित !!
कोरोना कोविद १९ भन्ने महामारीले विश्वभरि नै लाखौं मान्छेहरू मरेका थिए । कतारमा थिए पति धनमान । जागिर गयो । धन्न ! बाँचेर फर्किए । कत्रो पीर परेको थियो । यता पनि धेरै मानिसहरू मरे ।
सिम्माको अजम्बरी मायाले धनमान बाँचेर फर्किएका थिए तर रित्तो हात । सुनकोसी किनारमा एक हल मेलोको जग्गा बाहेक अरू सम्पत्ति थिएन । खानलाउनको समस्या ब्युतियो ।
सरकारलाई जनता र देशको चिन्ता थिएन । त्यतिबेला भ्रष्टाचारमा डुबेको राष्ट्रघाती सरकार थियो । के कुरा गर्नु त्यस्तो पातकि सरकारको !
आफ्नै जस्तो अवस्था छिमेकीहरूका पनि । टुप्पोबाट पलाएका नेताहरू आउथे ठूला ठूला राहतका कुरा गर्थे । काम भने सिन्को नभाँच्ने ।
गाउँले उनीहरू कति भोकभोकै बसेका थिए । मद्दत पनि कोसित माग्ने ? सबैको अवस्था उस्तै । सिम्माले नै सबै छिमेकीहरू जम्मा गरेर त्यतिबेला भनेकी थिइन्— “टुप्पोबाट पलाएका ऐजेरू राजनीतिको पछि अन्ध पिछलग्गु हुन छाडेर हामी यो पुच्छर गाउँमा बस्नेहरू एक भएर मिलेर केही गरौँ ।’’
साइलाले सोधेका थिए— “के गर्न सक्छौँ होला हामी निमुखाहरूले ?’’
सिम्माले भनेकी थिई— “सबै मिलेर कोशी किनारमा ठूलो पोखरी खनौँ । माछापालन गरौँ ।’’
गुमानेले त उनको कुरामा हाँसेर गिज्जाएको पनि थियो । निकैबेर खासखुश छलफल भयो । समस्या आयो पूँजिको ।
सिम्माले नै भनेकी थिइ— “हामी आफैले खन्ने, यहाँ भएका ढुङ्गा माटो काठले पोखरी बनाउने । कतै कसैको सहयोग चाहिन्न । कोशीबाट ल्याएको पानीमा नै माछाको भूरा आइहाल्छ । वर्खामा पोखरी थामियो भने बल्सि खेल्न, स्वीमिङ गर्न पर्यटकहरू आउने छन् । पोखरी हामी सबैको सामूहिक सम्पत्ति हुने छ ।’’
सबैले परिश्रम गरेर तीन महिनामा पोखरी खने । सोचेजस्तै आम्दानी भयो । उनीहरूका जीवनमा कायापलट भयो ।
उनीहरूलाई देखेर लेखमा बस्नेहरूले च्याउ जडिबुटि आदि र अन्यले पनि सरकार र टुप्पाबाट पलाएका नेताहरूका मुख नताकि आफूले गर्नसक्ने आफूजस्तै गरिबहरूसँग मिलेर ठाउँ अनुसारको सामूदायिक काम गरे । सामूहिक सम्पत्ति र शक्ति आर्जन गरे ।
आज सबै सम्पन्न भएका छन् । कोही विदेश जानु परेको छैन । सबै ठाउँमा विकास भएको छ । सबै शिक्षित भएकाले राजनीति पनि असल पवित्र कञ्चन अथवा जनता र देशका लागि भएको छ ।
सिम्मा सोच्न पुग्छिन्— “धन्न ! त्यतिबेलाको कोरोनाले उत्पन्न गरेको संकट आजका लागि बरदान भएकोे छ । विदेश गएका युवाहरू सबै फर्केर आए । देशभित्रै पाखुरी चलाए । मातृभूमि भनेको मातृभूमि नै हो । 
मातृभूमि आमाको माया....अजम्बरी माया !
२०७७ वैशाख १४, धरान
३१.
दोस्रो जीवन
आज महाभुकम्प आएको चार वर्ष भएको दिन । सम्झना आउँछ हजारौं मानिसको ज्यान गएको र लाखौं मानिस बेघरबार भएको दिन । महाभूकम्पले ती बेघरबार भएका मध्येका र सबै आफन्त गुमाएकी रजनीको रोइरहेको अनुहार म बिर्सन सक्तिनँ ।
माथिबाट भीर पहरा भत्केर झरेको पहाडको ढिस्कोले तिनको घर पुरिएको थियो । लोग्ने, सासुससुरा र तिनको कलिला नानीहरूको एकचिहान भएको थियो । तिनी मात्र घाँस काट्न जङ्गल गएकीले बाँचेकी थिइन् । घरबार र परिवार नभएपछि विक्षिप्त भएर शोकको अजङको भुमरीमा रूमल्लिएर भौतारिदै तिनले गाउँ छोडेकी थिइन् ।
महाभुकम्पले घर खेतबारी भत्केपछि म पनि परदेश लागेको थिएँ— गाँस बास र कपासको जोहोको लागि ।
नसम्झौँ भन्दा पनि त्यो महाविनासकारी दिनको असहनीय पीडा बल्झिरहन्छ । त्यही पीडामा रन्थनिएर घुमिरहेको बेला एक जोडि दम्पति सानो नानी बोकेर आइरहेको देख्छु ।
त्यो महिला रजनी होइन ?
नजिकबाट हेर्छु रजनी नै हो । अनायास मुखबाट फुत्कन्छ “रजनी बैनी...!’’
ती दुवैले मलाई हेर्छन् । अन्तमा पतिले जवाफ दिन्छन्— “रजनी होइन उजेली । अढाइ वर्ष भयो हाम्रो बिहे भएको र यो सानो नानी हाम्रो छोरा हो !’’
रजनीले मलाई राम्ररी टिठ्याउदै नियालेर हेरिन् तर रजनी उर्फ उजेली भावशून्य थिइन् ।
त्यही क्षणदेखि मेरा पनि सारा पीडा, चिन्ता र शोक बिलाउँछ र लाग्छ मेरो पनि दोस्रो जीवन अवतरण हुन थालेको छ !
बाँचे जीवन किसिम किसिमले भोग्न पाइन्छ ....!!!
 २०७६अशोज २४, धरान
३२
मुर्खता
सप्तकोशीको उर्लदो भेल देखेर हाम फाल्न नसकि फरक्क फर्केर गोरेटोको कुनामा बसेर छाती पिट्दै रुन थाली नवयौवना युवती ।
“यो मैले कस्तो मुर्खता गरेँ । मेरै मुर्खताले मेरो आशिक युवकले भर्खरै सप्तकोशीमा हाम फालेर ज्यान गुमायो । मैले त उसको प्रेम जाँच्न भनेकी थिएँ— “कोशीमा हाम फाल्यो भने सधैंको लागि तिम्रो हुने छु ।” कस्तो युवक ? साच्चै पो फाल हाल्यो । कति मूर्ख त्यो ... म त्यसको मृत्युको कारण बनेँ । त्यसको प्रेम साँचो रहेछ ! त्यस्तो मलाई माया गर्ने मान्छे चिन्न नसक्ने म मुर्ख... ! म पनि यही फाल हालेर मरूँ...! फाल हाल्न खोजेँ तर सकिनँ । म ऊजस्तै मूर्ख भएर मर्न सक्तिनँ !”
युवती रोई, धेरै समय अविरल आँसुको धारा बगाएर रोई । अब त्यस्तो माया गर्ने युवक म कहाँ पाउँछु ? युवकलाई सम्झदै रोई ।
धेरै बेर रोईसके पछि “आ... त्यो युवक महामुर्ख रहेछ, एउटी जाबो केटीले भन्दैमा यत्रो भेलमा फाल हालेर ज्यान फाल्ने । धन्न् ! त्यस्तो मुर्खको मुर्खतापूर्ण प्रेमबाट म बचेँ ।”
आँसु पुच्छे । युवकको मृत्यु युवककै मुर्खाईले भएको हो भन्ने सम्झिन्छे । आफूलाई निर्दाेष ठान्छे र केही नभएझैँ गरि उठेर कोशीको भेलतिर हेर्दै नहेरी सहर फर्किन्छे । प्रेम र मुर्खाइ ! सम्झन्छे एउटा मामुलि घट्ना !
२०७६ पुस १३, धरान
औजार  दैनिक, २०७६ पौष २६, शनिबार 
३३
दुई मुर्खता

सप्तकोशीको उर्लदो भेल देखेर हाम फाल्न नसकि फरक्क फर्केर गोरेटोको कुनामा बसेर छाती पिट्दै रुन थाली नवयौवना युवती ।
“यो मैले कस्तो मुर्खता गरेँ । मेरै मुर्खताले मेरो आशिक युवकले भर्खरै सप्तकोशीमा हाम फालेर ज्यान गुमायो । मैले त उसको प्रेम जाँच्न भनेकी थिएँ— ‘कोशीमा हाम फाल्यो भने सधैंको लागि तिम्रो हुने छु ।’ कस्तो युवक ? साच्चै पो फाल हाल्यो । कति मूर्ख त्यो ... म त्यसको मृत्युको कारण बनेँ । त्यसको प्रेम साँचो रहेछ ! त्यस्तो मलाई माया गर्ने मान्छे चिन्न नसक्ने म मुर्ख... ! म पनि यही फाल हालेर मरूँ...! फाल हाल्न खोजेँ तर सकिनँ । म ऊजस्तै मूर्ख भएर मर्न सक्तिनँ !”
युवती रोई, धेरै समय अविरल आँसुको धारा बगाएर रोई । अब त्यस्तो माया गर्ने युवक म कहाँ पाउँछु ? युवकलाई सम्झदै रोई ।
धेरै बेर रोईसके पछि “आ... त्यो युवक महामुर्ख रहेछ, एउटी जाबो केटीले भन्दैमा यत्रो भेलमा फाल हालेर ज्यान फाल्ने । धन्न् ! त्यस्तो मुर्खको मुर्खतापूर्ण प्रेमबाट म बचेँ ।”
आँसु पुच्छे । युवकको मृत्यु युवककै मुर्खाईले भएको हो भन्ने सम्झिन्छे । आफूलाई निर्दाेष ठान्छे र केही नभएझैँ गरि उठेर कोशीको भेलतिर हेर्दै नहेरी सहर फर्किन्छे । प्रेम र मुर्खाइ ! सम्झन्छे एउटा मामुलि घट्ना !
—    —     — —     ——
“म अस्पतालमा छु, भेट्न आऊ ।’’ त्यो कोशीमा हाम फाल्ने युवककै स्वर र कल हो । मोबाइल नं. पनि उसकै हो ।
आफ्नै आँखा अगाडि कोशीमा हाम फालेर मरिसक्यो भनेको युवकको फोन कलले युवती झस्कन्छे र खुशी पनि हुन्छे । अस्पतालमा मामुलि चोट लागेको युवकलाई भेटेर सोध्छे— “कसरी बाँच्यौ ?’’
“मैले रेनकोटभित्र लाइफ ज्याकेट लगाएको थिएँ । तयारी अवस्थाका सानो मोटर बोट पनि मेरो उद्धारको लागि राखेको थिएँ, त्यसैले म बाँचेँ । अब तिमीले आफ्नो वाचा वचन पूरा गर्नु पर्छ ।’’
नाइनास्ती गर्ने अवस्था नै थिएन । युवतीले विवाह गर्ने सर्तमा आफ्नो सबै समर्पण गरी । केही महिना मन लागुन्जेल युवकले युवतीसँग खेलिसकेपछि युवती दुई जीउकी भएको थाहा पाएर — “गर्भ पतन गराऊ ! म सबै खर्च दिन्छु ।’’
“विवाह गर्छु भनेका थियौ...’’
“त्यो त तिम्रो भर्जिन रस चुस्नका लागि र ...तिम्रो रूप र जवानीको घमण्ड तोड्न झुठ बोलेको हुँ ।’’
“थुक्क बेइमान, मलाई मुर्ख बनायौ । तर म छोडदिनँ तिमीलाई !’’
“हा हा हा...’’ युवक अट्टहास गर्दै भन्छ— “गर्भ पतन गराऊ ! म तिम्रो पहिलो पति र प्रेमी भएको नातामा यो कुरा गोप्य राखेर तिम्रो जीवन बर्बाद हुन दिन्नँ । तिमीलाई मैले जीवन र जवानीको पहिलो नयाँ अनुभव र ज्ञान दिएकोमा जीवनभर मेरो गुण मान ! मान्यौ भने मेरो नजरमा कुल्चिएको पत्तुर भए पनि अरूको नजरमा सुन्दर ताजा फूल नै देखिने छौ । अन्यथा तिमी महामुर्ख ठहरिने छौ ...!’’
२०७६ पुस २६, धरान

३४.
अन्तिम दिन
 

 
स्कुल छुट्टि भएर छात्रछात्राहरू फर्किरहेका छन् । मसिना बालबालिकाहरू कोपिलासरह मनमोहक छन् । हेरेर मन प्रसन्न हुन्छ ।
बाटोमा भीड छ । “यो समेत यो शितल छहारी ठाउँमा सात जना मरिसके ।” एक महिलाले भनेको सुनेर सोध्छु “के भएर मरेको ?” “रक्सी खाएर...” संझिप्त जवाफ । देख्छु एउटा अधबैंसेको लास, वरिपरी मानिसहरूले घेरेका छन् । पुलिसले मुचुल्का लेखिरहेको छ । विरक्ति मनमा उब्जिन्छ... जीवन !
हिजो बेलुकि मात्रै बुहारीको छाक बारेको म । कल्पनामै बुहारीले अन्तिम दिनभरि के गरी होली ? कल्पन्छु...
बिहानै उठ्नु बुहारीहरूको कर्तव्य, घर सफासुग्घर पारेर चियानास्ता तयार गरीन् होली । सानो छोरालाई ड्रेस लगाईसके पछि मायाले म्वाई खाईन् होली । पति बजारतिर गईसकेकाले भरै बेलुकि भेट भईहाल्छ भन्ने सोचिन् होली । हतार हतार कार्यालय गएर दिनभर काम गर्दा पनि काम नसकिएर अफिस टाइमभन्दा पछाडि पनि बसेर जरूरी काम सकेर फर्कदा गाडि दुर्घटनामा परेर तिनको इहलीला समाप्त भयो ।
भावुक हुन्छु । कुन दिन अन्तिम हुन्छ ? कुन बेला अन्तिम क्षण हुन्छ ? थाहा नहुने अन्तिम क्षण ! अन्तिम दिन !

२०७९–७–२१

३५.
 डङ्गुर 
अल्पज्ञ, ज्ञानी र उजेली तीनजना एउटै स्कुलमा पढेका थिए । तीनैजनाको उत्प्रेरणाको श्रोत एउटै थियो— गरिबी । उनीहरू गरिबीबाट उन्मुक्ति चाहन्थे ।
उनीहरूले शिक्षालाई उन्मुक्तिको साधन सम्झेका थिए । अल्पज्ञ नौ कक्षाबाटै पढाइ छोडेर राजनीतिमा नेताको धुपौरे भयो । नेताको सङ्गत र कृपाले ऊ कालान्तरमा राजनैतिक खेलाडि भयो ।
ज्ञानीले उच्च शिक्षा पूरा गरेर ज्ञानी भयो । क्षणभङ्गुर जीवनको ज्ञान प्राप्त भएकोले लोभ–पापबाट टाढा रह्यो । उजेलीले ज्ञानीसित विवाह गरीन् । उनीहरूको जीवन ज्ञानले आलोकित हुँदा सुखसित बित्यो । दुवैजनाले परिश्रम गरेर गरिबीबाट उन्मुक्ति पाए । उनीहरूका सन्तान पनि सद्गुणी भए ।
अल्पज्ञले राजनीतिमा लागेर अनेक तिकडम, जालझेल सिक्यो । गरिबीबाट उन्मुक्ति पाउन राजनीतिलाई उसले साधन बनायो । नेता भयो । चुनाव जितेर मन्त्री भयो । देश, समाजलाई धोका दिँदै अनैतिक तरीकाबाट धनराषी कमाएर गरिबीबाट उन्मुक्ति पायो । विवाह गर्याे, एउटा छोरी र एउटा छोराको बाबु भयो । ऊ अझ धेरै सम्पत्ति कमाउने लालसाले फोहोरी राजनीतिमा चुर्लुम्म डुब्यो ।
कालान्तरमा उसले हुर्केका छोरालाई बिरोधी तह लगाउन राजनैतिक गुण्डा ‘डान’ बनायो । छोरीलाई पनि आफू सत्तामा टिकिरहनका लागि नेताहरूको सेवामा हाजिर गरायो । छोरी गतिछाडा हुँदै गइ । सम्पत्ति त उसले अकुत कमायो तर बदनामी पनि त्यत्तिकै । त्यसैले ऊ सत्ताच्युत भयो ।
गुण्डा छोरा र गतिछाडा छोरीले धम्काएर अल्पज्ञका सारा सम्पत्ति बाडेर लिए । सम्पत्ति लिइसकेपछि फोहोरी राजनीतिको उत्पादन उसका अविवेकि छोराछोरीले उसलाई घरबाट निकालेर घरच्युत बनाए ।
फोहोर राजनीति ...चरित्रहीन खराब सन्तान, फोहोरी समाज र घृणित परिवेश ! फोहोरी राजनीतिको फल ... फोहोरमा फोहोर ! फोहोरको डङ्गुरमा बिचरा अल्पज्ञ पुरियो !
२०७६ मंसिर २०, धरान
३६.
रूपान्तरण

    “मैले नै एउटा कथामा लेखेको थिएँ— उसले पनि चाहेको थियो, प्रेमको बलियो जगमाथि स्वप्निल पारिवारिक जीवनको जीवनभर निरन्तरता । तर त्यो चाहनाको धरहरा गल्र्याम्म ढलेको छ पत्नीको असामयिक देहावसानले । यो कुरा आज मेरो आफ्नै जीवनमा लागु भएको छ ।”
    म भन्छु— “चाहेर पनि म रमाउन सक्तिनँ । हाँसो मुस्कुराहट बिलाएको अवस्थामा बाँच्न कठिन हुने नै भयो । अब बाँच्ने कसरी ? गम्भीरतासाथ सोच्नु पर्ने बाध्यकारी अवस्था छ... नोबल पुरस्कार बिजेता अर्नेस्ट हेमिङ्वेले पुरस्कार पाएको केही वर्षपछि नै स्वास्थ बिग्रदै गएकोले आफ्नै कञ्चटमा गोली हानी आत्महत्या गरेका थिए ।”
“आत्महत्या कुनै उपाय हुन सक्तैन...”—मेरो कुरा तन्मयतासाथ सुनिरहेकी रूपसी झस्किएर भन्छे ।
म भन्छु— “सप्तरङ विलुप्त भई म अहिले नौरङ्गी जीवन भोगिरहेको छु । अथाह शोक र पीडाबाट मुक्ति पाउने उपाय ...”
    “भन्नुहोस्, त्यो के हो ?”
“सबैसित सबै योग्यता क्षमता नभए पनि केही न केही सिप ज्ञान योग्यता क्षमता सबैसित मौजुद हुन्छ । त्यही योग्यता क्षमताको प्रयोगले नौरङ्गी जीवन पनि रमणीय र उपयोगीमूलक बनाउन सकिन्छ ।”
    “कसरी ?”
“सबैको आआफ्नो रूची हुन्छ । त्यसैलाइ अधिकतम उपयोग गरेर दुई दिने क्षणभङ्गुर जीवन सार्थक बनाउन सकिन्छ । मेरो रूची साहित्य हो । मैले आफ्ना लागि पत्ता लगाएको उपाय कथा धेरै पढिरहनु र थोरै लेखिरहनु हो । कथा लेख्नुभन्दा अगाडि नयाँ पुराना बान्तावा, नेपाली, हिन्दी र अङ्ग्रेजी भाषाका (एक हजार एक वटा) कथा पढ्नु हो ।. निरन्तर  कथा पढिरहनु पर्छ । त्यति कथाहरू पढिसकेपछि नौरङ्गी जीवन बुझ्न र भोग्न म पूर्णतया अभ्यस्त भइसक्ने छु र मेरो जीवन पूर्णतया नयाँ भइसकेको हुनेछ । त्यसपछि नौरङ्गी पतझड हरियाली बसन्तमा रूपान्तरित हुनेछ !”
   ‘इमो’मा रूपसीको अनुहारको मन्दमन्द मुस्कान देखेर म प्रसन्न हुन्छु . प्रसन्न मुद्रामा हाम्रो वार्तालाप सकिन्छ ।
—    —        — —    ——
रूपसीसँग मित्रता हुनु पनि संयोग नै थियो । त्यो मित्रता नसोचेको नचाहेको कुरा मेरो जीवनमा घटेको थियो । एकचालिस वर्ष बिताएको पत्नीको देहान्तले मर्माहत म फेसबुकमा मनको वह पोखेर हल्का हुने कोसिस गरिरहेको थिएँ । मेरा ती पोष्टहरूमा तिनको सहानुभूतिपूर्ण टिप्पणीले हामी फेसबुकमा साथी बन्याँै र तिनको सहानुभूति, सल्लाह, प्रेरणाले मेरो पीडायुक्त जीवनमा पनि उज्यालो रूपान्तरण हुन थालेको छ ।
२०७५चैत, धरान