नाैरङ्गी फुली (१०२लघुकथा)

 ४७
स्वर्ग
स्वर्गको बयान सुन्दासुन्दा दस काम थाति राखेर म पनि स्वर्ग हेर्न घुम्न जान्छु ...
स्वर्गमा प्रवेश गर्दा नै मैले सबैलेजस्तै मनचिन्ते  झोली पाउछु । पाउनासाथ झोलीको बोली— “म तपाईंको  साथी हुँ, साथसहयोग मबाट स्वर्गमा पाउनु हुने छ ।”
यात्रा थाल्न अगाडि  म विश्राम गर्न चाहन्छु । हरियो चौर; फूलहरू फुलिरहेका, पुतलीहरू उडिरहेका, फलफुलका बोटहरू लटरम्म; मनमोहक फलैचा ! बस्छु, शुध्द हावा स्वास फेर्दै आनन्दित भईरहेको बेला फलैचा केले बनेको होला ? धातुको भए पनि मुलायम । म कोतार्न कोसिस गर्छु, झोलिबोली— “यो फलैचा पञ्चधातु फलाम, सुन, तामा, चाँदि, पित्तल र काठकासाथै सिलीकनबाट निर्मित टिकाउ पानी घाम हावाहुरीले नबिगार्ने तोडफोड नहुने भएकाले कोतार्ने कोसिस बेकार छ ।”
लटरम्म फलेको बोटतिर हात स्वस्फूर्त  पुग्छ, स्याउ, सुन्तला, लिची, आँप, केरा, अङ्गुर र किवी टिप्छु । खान्छु र तृप्त भएर धरतीका मानिसहरूले कल्पना गरेको सुन, हिरा, मणिमानिक्यले सजिसजाउ देवताहरूको दर्शन गर्न हिँड्न लागेको हुन्छु । झोलीबोली—  “फलैचा बसाइ र फलफुलको उचित दाम तिर्नुहोस् !”
 “दाम ?” सोध्छु ।
“हो ।” झोलीबोली सुनेपछि  भन्छु— “मसित केही छैन ।”
“झोलीभित्र तपाईंले लेख्नुभएको पुस्तक छ, एउटा त्यो सङ्गमरमरको सुन्दर टेबलमा राख्नुहोस् । यहाँ निशुल्क केही पाइदैन । हरेक मालसामान उपलब्ध छ । आवश्यकता अनुसार उपभोग गर्ने र क्षमताअनुसार उत्पादनमा सहभागी हुने । यहाँ सबै समान छन् ।”
आफूले लेखेको पुस्तकले तिर्न पाउँदा म खुसी हुन्छु । साहित्यिक पुस्तकको पनि मूल्य हुँदोरहेछ ! पुस्तक राखिसकेपछि सम्झन्छु मनचिन्ते झोली साथी र सहयोगी । “देउता, अप्सरा परी, सिंहासन, दरबार  हेर्ने मेरो इच्छा छ । झोली मलाई त्यता लैजानुहोस् !”
“त्यस्तो यहाँ केही छैन । यहाँ सबै मानव, पशुपंछि र उद्मिद बराबर समान छन् । यहाँ पशुपंछि र  बोटबिरुवा रुख सब बोल्छन् शाश्वत सार्वभौम भाषा । सबैले आवश्यकता अनुसार उपभोग र क्षमतानुसार उत्पादनमा योगदान गर्छन् । कोही बसिबसि खाने  ठूलो सानो  छैन । बरु तपाईँ यी सबैको बसोबासो रहनसहन हेर्न  सर्वआवास जान सक्नु हुन्छ ।”
सर्वआवास ! 
उद्मिद, पशुपन्छि, मानिस सब एकैठाउँ  ! पूmल फुलिरहेका, चराहरूले गुँडमा बचेरा हुर्काईरहेका, पशुहरू घुमिरहेका, मानिसहरू पनि (शासक शासित, साना ठूला नभएर सब समान) रमाईरमाई सबसँग मिलेर बाँचेका....
अहो ! स्वर्ग यस्तो पो रहेछ !!
२०७७ फागुन २४. (ब्लाष्ट टाइम्स  शनिबार, असार २५, २०७९ )
४८.
नरपशु
आफ्नै खर्चमा पुस्तक छाप्ने मूर्ख लेखक म भएको छु । साथी भाईहरूले किनी पढि दिउन् भनेर किताब बोकेर भेटिरहेको छु ।
कति त तिरष्कार भाव झल्काउदै भाग्छन् । कति पुस्तक हातमा लिएर ओल्टाइ पल्टाइ गर्छन् तर फ्याट्ट पुस्तक फालेर पुस्तकप्रति गहिरो वितृष्णा देखाउछन् ।
पुस्तक थुप्रै उपहार बाडेर साहित्यकार बन्ने धुनमा मैले बटुलेको अनुभव—  सित्तै बाड्दा पुस्तकको निकृष्ट अवमूल्यन हुँदो रहेछ । कसैले पढ्दैनन् । पुस्तक पढनका लागि हो । नपढिने पुस्तकहरू खोलामा फाले सरह हुँदो रहेछ । ज्ञानको नाश !
म सित्तै बाढेर पुस्तकको बेइज्जत गर्न चाहन्नँ । तर लागेको छपाइ खर्च उठाउन सकिन्छ कि !
पुस्तक मेरा शिक्षित साथी भाइहरूले किनी दिन्छन् कि ! आशामुखी बन्छु म । उनीहरू किन्दैनन् । मलाई आर्थिक सहयोग हुँदैन । त्यो त बेहोरी रहेकै छु ।
तर ती शिक्षित साथीहरू पुस्तकले दिने ज्ञानबाट विमुख भइरहेका हुन्छन् । साहित्यले दिने रसमय भाव, सम्वेग र अतुलनिय आनन्दको अनुभवबाट वञ्चित हुँदैछन् ।
पुस्तकप्रति वितृष्णा ! सुरुचिपूर्ण जीवन मार्गबाटै पलायन, सुखी जीवनको आशाको अन्तको थालनी । पुस्तक किन्न र पढ्न भनेपछि परपर भाग्ने शिक्षित मानिस शिक्षित नरपशु होइन र?
मैले लेखेको पुस्तक नपढे पनि अरु पढ्छन् होला नि । अरु पनि वा पुस्तकै पढ्दैनन् भने ती महामुर्ख शिक्षित नरपशु नै हुन् ।
हा..हा..हा.. म आफ्नै खर्चमा पुस्तक छाप्ने मूर्ख, तिनीहरू महामुर्ख । मनमनै हाँस्छु ।
२०७६।२।२७, धरान

४९.
झट्का
 “गाडि (कार) बेचेँ” भनेर छोराले सूचना दियो । कार हुँदा बेला बेला त चढिन्थ्यो नै ।
त्यो कार पत्नीको लागि नै किनेका थियौँ । धरानबाट डायलाइसिस गर्न बिराटनगर जानुपर्ने । हप्तामा दुई पटक, पछिपछि त हप्तामा तीन पटक ।
धरानमै पनि अस्पताल छ तर डायलाइसिसको लागि पालो नपाइने । पाए पनि हप्तामा एक पटक बढिमा तीन घण्टा । जब कि डायलाइसिस हप्तामा दुईपटक चार चार घण्टा गर्नु पर्दछ । त्यसैले बिराटनगर जानुपर्ने ।
बिहान पालो पर्दा ७ बजेदेखि ११ बजे सकिने हुँदा बिहानै हिँड्नु पर्ने । ६.३० तिर पुग्न ४.०० बजे बिहानै बस चढ्नु पर्ने । ४.००बजे बसपार्क पुग्न ३.१५भन्दा अगाडि नै हिँड्नु पर्ने, खाजा बनाएर बोक्नु पर्ने हुँदा खाजा बनाउन २.०० बजे बिहानै उठ्नु पर्ने । बाँच्नका लागि हामी पति पत्नी २.००बजे नै उठेर तयार हुने गथ्र्यो ।
घडेरी बेचेपछि छोराले नै सेकेन्डहेन्ड गाडि उसकै नाममा नामसारी गरेर किनेर ल्यायो । गाडि भएपछि ५.००बजे हिड्दा हुने भयो, बसको घुइचो धक्काधक्की पनि बेहोर्न परेन ।
काठमाडौंमा पनि डायलाइसिस गर्दा टेक्सीको झमेलाबाट मुक्त भयौँ । सिकिस्त भइन् भने अस्पताल पुग्न सजिलो भयो । कारले ठूलै काम दियो बिरामी पत्नीलाई स्याहार्न ।
कारसँग फोटो कहिल्यै खिचिनँ । कार बेचेको कुरा सुनेपछि त्यो कारसित फोटो खिच्न मन लागेर ग्यारेजमा जान्छु तर कार नभएको रित्तो ग्यारेज पत्नी नभएको मजस्तै । अब कहाँ फोटो खिच्न पाउनु र ! 
पत्नी नै नभएपछि कारको के काम ? चित्त बुझाउछु ।
त्यो कार देख्दा दिवङ्गत पत्नीसँग कारमा बसेर काठमाडौं, अस्पताल गएको दृश्यहरू आँखामा देखिँदा मन कुटुक्क खान्थ्यो ता पनि त्यो कार बेच्नेबारे सल्लाह नगरि बेचिसकेको सूचनाले मलाई अदृश्य झट्का लाग्छ । अब यस्ता झट्काहरू २०७२ सालको महाभूकम्पपछि ६ महिनासम्म आएको परकम्पको झट्काझैँ लाग्छ ।
झट्काबारे सोच्दा सँगसँगै काम गरेका एकजना समकालिन साथीले अस्पतालमा आफ्नो पत्नीको देहान्तको अकल्पनीय असहनीय मूल झट्का नै सहन नसकेर विषसेवन गरि आत्महत्या गरेको कुरा सम्झन पुग्छु ।
अकल्पनीय मुल झट्कापछि आईरहने यस्ता झट्काहरू मैले बेहोरी रहनुपर्छ, जुन दिन बेहोर्न सक्तिनँ... जीवनबाट बिदा लिनु पर्दछ !
२०७७ चैत १७  



५०..
अन्तिम थोपा
मृत्यु शय्यामा छ ऊ ।
अजम्बरी सोचेर उसले धनमाथि धन थुपार्यो । सम्पत्तिको थुप्रो !
पैसाको बल, छल, कपट, बेइमानी, धोकाधडी के मात्र गरेन उसले !
पार्र्टीको सर्वोच्च पद, सरकारको सर्वोच्च पद विदेशीहरूको गोटि भएर प्राप्त ग¥यो । 
राष्ट्रधात, भ्रष्टाचार, अन्याय, अत्याचार के चाहीँ गरेन ? देशद्रोहभन्दा ठूलो अपराध के होला ?
राष्ट्रघाती मेडल जनताले दिए । छलि भ्रष्ट दलाल सबै विशेषण पायो ।
अन्तमा अन्तिम कालमा आफूले गरेका यी निकृष्ट कामहरूले उसको आँखामा प्रायश्चितको आँसु जम्न खोज्यो ।
तर अन्तिम अवस्था !
     आँखाबाटआँसु खसाउनु त के... अन्तिम थोपा आँखामा जम्न समेत सकेन ।
...
दर्दनाक मरण !
२०७६ चैत १५,शनिबार, धरान
५१.
सय वर्ष पछि धरान 
बाहिर बरण्डाबाट देख्छु साघुरी, भेडेटार र हामी बसेको कोठा झन्डैझन्डै हाराहारी एकै सतहमा पो रहेछ, लिफ्टबाट चढ्दा यादै गरेको थिइनँ ।
अहिले हामी एउटा अनुसन्धानमा काम गरिरहेका छौँ— कसरी मानिसको आयु बढाएर बाँचुन्जेल तन्नेरी नै बनाइराख्न सकिन्छ ?
“अहा, के सुन्दर धरान !’’ उनी भन्छन् ।
“हो, हो !’’ सबै भन्छन् ।
पत्रकारको झुण्ड सधैं हाम्रा पछि लागिरहेका हुन्छन् । हाम्रो कामको प्रगति विश्व जान्न आतुर छ ।
“तपाईंहरू सफल बन्नु होला ?’’ पत्रकार सोध्छ ।
“केही अंशमा सफल भइसकेका छौँ । यो सफलता मानवजातिको महान् सफलता हुने छ ।’’ टोलीनेता पूरा बिश्वाससाथ जवाफ दिन्छन् ।
हाम्रो तस्वीरसहितको खबर तुरून्तै विश्वभर पुग्छ । हाम्रो काम पूरा सफल भएपछि त्यो देशको नयाँ ठूलो आयस्रोत हुने भएकैले देशले पनि ठूलो धनराषी लगानी गरेको छ । हामी ५०९ जनाको टोली अहिले धरान आएका छौँ । यहाँ हामी यो अनुसन्धानलाइ पूरा गर्ने छौँ । यहाँ आएको बेला धरानको पुरै दृश्यावलोकन गर्न हामी बरण्डामा उभिएका छौँ ।
हामी उभिएको जस्तो ९९तला अग्ला ५५०००जना मानिस बस्न सक्ने १५०वटा जति गगनचुम्बी भवनहरूले धरानको कुल क्षेत्रफलको एक तिहाइ जमिन ओकटेका रहेछन् । बाँकि जमिन तमोर नदीबाट भूमिगत सुरूङबाट ल्याइएको पानीले निर्माण गरिएको ताल पोखरी बनजङ्गल बगैचा हरियालीयुक्त वातावरण, मनै लोभ्याउने !
शिक्षा स्वास्थ निशुल्क भएकाले सब मानिस इमानदार र कर्तव्यनिष्ट छन् । सिमानामा काँडेतार लगाइएकोले छिमेकी देशबाट चोर लुटेरा आउन नसक्ने, सिमाना मिचिन नपाउने हुँदा देशभित्र शान्ति, सुरक्षा र जीवनअनुकुल परिवेश छ । देश आत्मनिर्भर मात्र होइन, विश्वकै उदाहरणीय शक्तिसम्पन्न देश बन्न पुगेको छ । सर्वाेच्च चोमोलुङमाझँै प्रति व्यक्ति आय सर्वाेच्च भएको छ साथै विश्वको शक्तिसाली मुलुक र बैज्ञानिक आविष्कार गर्ने र बिध्द्वान जन्माउने मुलुक भएको छ ।
हामी मोबाइलमा धरानबारे हेरेर सबै जानकारी पाउछौँ । धरान मुलुकको सुन्दर रमणीय सहर रहेछ । धरानका आसपास रहेका १०० वर्ष पहिलाका जस्ता साना साना घरहरू विश्वकै उत्कृष्ट र मँहगा रिसोर्ट रहेछन् ।
“अहा, सय वर्ष पछिको धरान !’’अचानक मेरो मुखबाट निस्कन्छ !
“अहा, सय वर्ष पछिको नेपाल !’’ अरूको मुखबाट पनि निस्कन्छ !
२०७६।८।११, धरान
५२.
व्यस्तता

के हेरेको ?
मोबाइलमा कमेन्ट नि
कस्तो कमेन्ट ?
ढिलो आयो कडा आयो
अनि ?
त्यो केटिलाई मजालि पाल्छु लेखेछ कमेन्टमा केटाले । तँलाई तँजस्ता ५०जनालाई नोकर राख्छु रिसाएर केटिले लेखेको कमेन्ट । पढ्दा मजा आउदै छ । डिस्टर्ब नगर न ।
अनि भात ढडिसक्यो होला !
एक छिन, यी कमेन्टको घम्साघम्सी हेरि हालौँ । ला, फेक आइ. डि. होला, मनपरि पो लेखेको छ ।
खोई, म पनि हेर्छु ।
नाइ, मेरो मोबाइल हेर्न दिन्नँ ।
मसित पनि गोप्य लुकाउनु पर्ने ? के छ मोबाइलमा ?
ल, तपार्इँंसित त लुकाउनु पर्छ । अरुसित त किन लुकाउनु प¥यो ।
ल के गनायो ?
ला इस्त्री, आइरनले मेरो सारी नै ढडेछ । हरे ! कस्तो लोग्ने ? बुढिको चियोचर्चामै व्यस्त । आइरन हेर्देको भए सारी ढड्दैनथ्यो ..
ल ल, म पो चियोचर्चामा रे । अलिकति शङ्काको झिल्को सल्किन थालेछ ... । तिमी मोबाइलमा व्यस्त । भात र सारी त ढड्यो, ढड्यो... अब प्यारी हाम्रो दाम्पत्य जीवन नढडोस् है यस्तो मोबाइल व्यस्तताले ।
अँ, हेर मेरो सारी ढडेकोमा खुसी ... आँ भन्दिन । मैले बुझेँ तिमी बुझकी छौ । र, हाम्रो दाम्पत्य जीवन रमणीय छ । सुखी दाम्पत्य जीवन भएकैले मोबाइल छ, सबथोक छ सुखद जीवनकै लागि ... बाँचुन्जेल एकअर्काको ...    
मुन्धुम  मासिक, पूर्णाङ्क १७५ (कार्तिक, २०७६)
५३.
बाकसमा किताब
चारैतिरबाट सोच्दा जीवनमा के पाइयो ? के गुमाइयो ? कुनै बेला मनमा प्रश्न उठनु स्वाभाविक हो ।
जितेको भन्दा हारेको अनुभूतिले साहित्यतर्फ म धकेलिएँ । लेखेँ निबन्ध । छाप्ने रहरले चैन हरायो । प्रकाशन सहकारी बनाएर २७ जनासँग ५०००।— का दरले पैसा जम्मा गर्दा १२५०००।— जम्मा भयो ।
पैसा जम्मा भएपछि सपना देखियो लाखको । ५००० प्रति पुस्तक १००।— ले ५०००००।— । पाँचगुणा ...
९७०००।—रूपैयामा पाँच हजार प्रति पुस्तक छापियो । छापेपछि पो देखियो पुस्तक संसारको झिलीमिली । विमोचन भव्य गरियो । पुस्तक नबिकेर थन्कियो । मुसाले काटेर ढुट्टो ।
पत्नीले हिउदमा सिरक डसना कम्बल राख्न किनेको ठूलो टिनको बाकसमा मुसा धमिराबाट बचाउन सिरक डसना कम्बल झिकेर पुस्तकहरू राखियो ।
पत्नीसँग भनाभन पनि भयो । अन्तमा पाँच लाखको किताब जोगाउन तिनले पनि सहमति जनाइन् । त्यतिबेलादेखि राखेकोे किताबहरू अझै बाकसमा नै छन् ।
ती किताबहरूमा अरू किताबहरू पनि थपिदै गए । पत्नीको देहावसान पछि ‘नौरङ्गी’ र ‘फुली’ किताबहरू पनि थपिेए ।
अब प्रश्न उठिरहेको छ बाकस कहिले खाली होला ? बाकसको किताब सम्पत्ति हो कि होइन ? र, कहिलेसम्म राखिरहने ...!
२०७६।३।४, धरान
५४.
 सुनको औंठी
औंँलाहरुमा सुनको औँठीहरु लगाएको त्यो मान्छेप्रति सबैको ध्यान आकर्षित हुन्छ ।
ठग सोच्छ— ‘कसरी ठगेर सुनको औँठीहरु हात पार्ने ?’
चोर सोच्छ—‘सुनको औँठीहरु कसरी चोर्ने ?’
डाका सोच्छ— ‘योसित यति मात्रै सुन छ कि अरु होला ? धेरै भए डकैती गर्नु पर्ला ।’
नेता सोच्छ— ‘त्यो मानिसको औँलाभरि सुनैसुन छ । तर दिमाग खोक्रो छ । मेरो ढिकुटीभरि सुनैसुन छ । यसको खोक्रो दिमागमा भुस भरेर यसको सुन मेरो ढिकुटीमा पुराउन सकिन्छ ।’’
नभन्दै भोजभतेर चलिरहेकै बेला नेता त्यो मानिस छेउ आउँछ । ठग, चोर, डाकाहरुलाई पनि नेताले अनेक चमत्कार देखाएर हायलकायल पारेर आफ्नो मुठ्ठीको माखो बनाईसकेका हुन्छन् । सबै नेतासामु नतमस्तक ।
नेताले त्यो मानिसलाई एकान्त लैजान्छ र कानेखुसी गर्छ । के के भन्यो ? के के ग¥यो ?
केहि समयपछि नेताको पाइला पछ्याउँदै त्यो मान्छे राजनीतिमा लागेको देखिन्छ । देशको सम्पत्ति नेताको ढिकुटीमा पुगेजस्तै त्यो मान्छेको सुन पनि नेताको ढिकुटीमा पुग्छ ।
 समकालीन नेपाली प्रतिनिधि लघुकथा २०७६
५५.
हार
त्यो धनमानेले मलाई जिन्दगीमा यति धेरै दुःख दियो कि मेरो जिन्दगी नै नरक भयो । जेल बस्नु पर्याे, स्वास्नी छोराछोरीहरूसँग छुट्टिनु पर्यो । कुकुरले समेत नपाउने दुःख पाइयो, भनि साध्य छैन । त्यसलाई कुटपिट गर्दै अन्तमा त्यसको ज्यान लिने उद्देश्यका साथ खुकुरी, पेस्तोल र विष बोकेर रातको अन्धकारमा म त्यसको घरभित्र सुटुक्क छिरेको छु ।
‘मलाई चिनिस् ? ए बजिया, धन्माने । म आज तलाई मारेर बदला लिन आएको छु, हा..हा..हा..।’ म डरलाग्दो अट्टहास हाँसो हाँस्दै त्यसको कठालो समात्छु ।
‘अँ..अँ..तँ.. ह् ह..ज्जुर.. काले ..।’
‘अँ, काले होइन तेरो काल, कति दुःख दिइस्, त्यसको बदला लिन आएको..।’
उसको चालढाल र अनुहार नियाल्छु, त्यहाँ कहाँ पहिलाको धनमानको फूर्तीफार्ती र रूपरङ्ग छ ?  म जस्ता धेरैलाई अन्याय र अत्याचार गरेर कमाएको बैभवले उसलाई सुख दिएको रहेनछ । भिजेको मुसो जस्तो, प्यारालाइसिस भएर राम्ररी उभिन पनि नसक्ने, दुब्लो अहिले नै मरिहाल्छ कि जस्तो । म सन्तोष मान्छु ।
उसको त्यस्तो हालत देखेर मैले खुकुरी, पेस्तोल र विष केही पनि निकाल्न परेन । मैले सोचेको थिएँ— विष कि खुकुरी वा पेस्तोल ? कुनै एक रोज्न लगाएर त्यसैद्वारा मार्ने । उसको त्यस्तो अवस्था देखेर म उसको कठालो छाड्छु ।
ऊ डङ्ग्रङ्ग लड्छ, केही हलचल गर्दैन । छाम्छु ऊ त मरिसकेछ ।
बदला लिनका लागि जीवनभर तड्पे । सबै तयारी पूरा गरेर पनि म हारेँ । अन्तिममा पनि उसैले जित्यो !
२०७०चैत १२, बुधबार, धरान
५६.
आज पनि ब्युझेँछु 
  हिँडेको हिँडेकै ! यो कस्तो ठाउँ हो ? कहिल्यै अगाडि नहिँडेको तर घरिघरि चाहिँ हिडेकै जस्तो लाग्ने ।
नुहाउन भनेर लुगा खोल्दै थिएँ । नुहाउन छोडेर हिँड्न पो थालेछु । एक्लै थिएँ, पछि दुईजना अनि फेरि निकै जना । हिँडेको हिडेकै कहिले टाकुरामा कहिले भर्खर बन्दै गरेको कच्ची बाटो, गुरुरु कुदेजस्तो हिँडिरहेका । खोचजस्तो दोहोरी पसलहरू, बाटो त हरायो । बाटो खोज्दै घरभित्र छिरेको, घरहरूकै भित्रभित्रै ढुङ्गा छापेको गोरेटो । हिँडदै छु तर सँगसँगै हिँडिरहेको कोही छैन । कता हराए ? एक्लै हिँड्दा हिँड्दा लामो पक्की पुलमा पुग्छु । पारीपट्टी... अहा ! कस्तो रमणीय स्थान, हरिया फाँटहरू रङ्गीचङ्गी फुलहरू झुलिरहेका, पुतलिहरू उडिरहेका, खालखाल्का चराहरू पनि उस्तै आकर्षक, रूखहरू...पाकेका स्याउ, सुन्तला लगायत थुप्रै फलहरूले हाँगा नुहेका । भुँइबाटै टिप्न सकिने । मनमोहक सुन्दर शान्त वातावरण, वारीबाट देख्ता नै लोभ लाग्दो ।
त्यतै जान्छु । कहिले त्यो सुन्दर ठाउँ पुगेर फल खाँदै विश्राम गर्नु । हतारिएर हिँडिरहेको छु, पुग्न लागेको बेला पुल त भत्केको ! पारी पुग्न करिब बाह्र पन्ध्र फिट दुईवटा खिया लागेको रड डण्डी मात्र छ ।
त्यहाँ पुगिसकेको एक्लो म अब फर्किन सक्दिनँ । रड डण्डीमै हातले झुन्डिएर पारी पुग्ने भनेर झुन्डिदै हात सार्छु । तल हेरेको अनन्त गहिरो कालो खाल्डो । खसियो भने काम तमाम ! एक दुई गर्दै दस पटक सम्म त हात डण्डीमा सार्छु, बीचमा पुगेको छु । पाँच हात जति सर्न सके पारी पुग्न सक्थे तर पाखुरा गलेर खत्रक्क, जिउ थाम्नै गाह्रो... न वारि न पारी... कति बेलासम्म झुन्डिरहन सक्छु ?
झल्यास्स ब्युझेँछु । आज पनि ब्युझेँ । बेलुकि सुत्दा नै भोलि बिहान ब्युझन्छु ब्युझिन्नँ सधैं शंका लाग्छ । त्यो मैले देखेको सपनामा पारी पुगेको वा खाल्डोमा झरेको भए म सपना देख्दादेख्दै आफैले पनि थाहै नपाई खुसुक्कै गईसकेको हुन्थे होला !
बुढेशकाल, रोगी शरीर ! साँच्चै भन्नू पर्दा बलिरहेको जिन्दगी कति बेला निभ्छ भन्नै नसकिने भएकैले जहिले सम्म बाँचिन्छ— त्यो नै जीवन रहेछ । बाँचुन्जेलको जीवन !
२०७७ फागुन ८